«Я — ГРАМНІЧНАЯ СВЕЧКА ПРАД БОГАМ…» | Заря над Бугом

«Я — ГРАМНІЧНАЯ СВЕЧКА ПРАД БОГАМ…»

Грамніцы – гэта адно з дванаццаці самых вялікіх святаў гадавога цыклу. Звязана з успамінам евангельскіх падзеяў, калі Божая Маці прынесла ў храм ахвяру на саракавы дзень пасля нараджэння Сына.

У Ерусалімскай Царкве свята вядомае з 4 стагоддзя, адкуль перайшло і ў іншыя цэрквы.

Царкоўнаславянская назва свята – “Сретение Господне”. (Сретение — сустрэча). Беларуская назва свята паходзіць ад звычая свяціць у гэты дзень свечкі, якія, згодна народнай традыцыі, маюць сілу супраць грому, маланкі, дажджу і граду. У гэты дзень людзі выпальваюць крыжы на хатніх пабудовах, крыжападобна высмальваюць косы на галовах, каб адагнаць нячыстага. Гэтую свечку даюць у руку паміраючым. Яе вобраз можна сустрэць у беларускай паэзіі: “Я – грамнічная свечка прад Богам”, — так, напрыклад, пісаў паэт Уладзімір Жылка.

Звычай асвячэння свечак з’явіўся ў часы Уніі як уплыў Каталіцкага Касцёлу, але моцна замацаваўся ў беларускай і ўкраінскай праваслаўнай традыцыі.

Па надвор’і ў гэты дзень вызначалі надвор’е на будучую вясну: “Калі на Грамніцы певень нап’ецца вадзіцы, то на Юр’я вол наесца травіцы”.

Хаця адныя прыказкі гаварылі пра тое, што “Грамніцы – палавіна зіміцы”, але ў рэальнасці прырода паварочвала да вясны, таму больш адпаведнымі святу трэба лічыць словы “прышлі Грамніцы – скідай рукавіцы”.

Похожие новости

Create Account



Log In Your Account



Заказать звонок
+
Жду звонка!