«Жалезныя» прынцыпы Віктара Братчэні | Заря над Бугом

«Жалезныя» прынцыпы Віктара Братчэні

Напярэдадні свята Першамая Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ўручыў дзяржаўныя ўзнагароды прадстаўнікам розных сфер дзейнасці. Звяртаючыся да ўзнагароджаных,  Аляксандр Рыгоравіч падкрэсліў: «Ваш вопыт і адоранасць далі магчымасць дасягнуць вяршынь у вашай прафесіі і прынесці нашай краіне вялікую карысць у многіх сферах»

Сярод узнагароджаных — работнікі вытворчасці, будаўнікі, ваенныя, дзеячы культуры, навукі і адукацыі, дзяржаўныя служачыя, спартсмены. Усе — спецыялісты самага высокага ўзроўню, чыё майстэрства і выдатныя асабістыя якасці заслужылі павагу.

У ліку лаўрэатаў таксама метадыст вучэбна-метадычнага цэнтра фізвыхавання насельніцтва Брэсцкага аблвыканкама Віктар Братчэня, якому прысвоена ганаровае званне “Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь”.

А пачынаў прыбужскі асілак сваі трэніроўкі ў Вялікіх Матыкалах у самаробным трэнажорным зале, куды хлопца прывёў старэйшы брат Андрэй. Менавіта ён параіў Віктару сур’ёзна заняцца армрэстлінгам. Пад яго кіраўніцтвам і пачаў Віктар свае прафесійныя трэніроўкі, вельмі хутка стаўшы чэмпіёнам мясцовага маштабу. Калі хлопец узмужнеў, нават дарослыя вясковыя мужыкі не маглі супрацьстаяць яму ў спаборніцтве, якое ў народзе называюць барацьбой на руках. У 2001 годзе імя матыкальскага спартсмена ўжо трапіла ў рэйтынгавы спіс сусветнага ўзроўню. На юнацкім чэмпіянаце планеты па армрэстлінгу ў Польшчы ён заняў трэцяе месца, а ў наступным годзе ў Чэхіі на чэмпіянаце Еўропы быў другім і тады ж у Славакіі выйграў сусветнае першынства сярод юніёраў. Захаваў Віктар сваё чэмпіёнскае званне і ў 2003 годзе. А праз год стаў выступаць на сусветных спаборніцтвах ужо сярод дарослых, прывозячы медалі рознай вартасці.

Аднак лёс таленавітага спартсмена мог скласціся зусім інакш — сям’я Віктрара Братчэні першапачаткова была супраць, каб ён звязваў сваё жыццё са спортам. Чаго толькі бацькі не прыдумлялі. Тата нават хацеў аддаць сына ў музычную школу па класе акардыёна. Аднак усё было дарэмна, таму што Віктар ужо ведаў, вызначыўся і быў упэўнены, што яго цела і душа належаць армрэстлінгу. Таму часта бегаў на трэніроўкі ўпотай ад мамы і таты.

“Галоўнае не перамога, а ўдзел” — гэты прынцып не для Віці, які заўсёды імкнуўся да максімальнага выніку. У матыкальскага асілка на правай руцэ ёсць татуіроўка «Igni et ferro», што ў перакладзе з латыні азначае «агнём і жалезам». Гэтыя словы для хлопца сталі дывізам па жыцці. Ён нарадзіўся ў год Быка, а па знаку гараскопа Авен, так што гэта яго стыхіі. Напэўна, яны і вызначылі яго характар.

Похожие новости

Create Account



Log In Your Account



Заказать звонок
+
Жду звонка!